Reizende beelden onverwacht in Rotterdam?

Nuestros silencios in de Rotterdamse Haven (Bron: AP Photo)

De Mexicaanse kunstenaar Rivelino reist met tien beelden de hele wereld over. De bronzen gevaartes stonden al in grote steden als Londen, Madrid en Rome en zouden vanaf komende week in Parijs te zien zijn. Maar door een diplomatieke rel tussen Frankrijk en Mexico werd op het laatste moment van dit plan afgezien. Gisteren doken de beelden onverwachts op in de Rotterdamse haven…

De installatie van 10 beelden heet ‘Nuestros silencios’ ofwel ‘Onze Stilten’, dat verwijst naar het blad dat de beelden voor de mond hebben. De kunstenaar probeert met deze metalen plaat aandacht te vragen voor het belang van individuele en collectieve vrijheid van meningsuiting. De beelden hebben dan ook een actuele lading nu in Egypte, Libië en Tunesië opstanden plaatsvinden.

De sculpturen zijn gemaakt van brons dat met een witte en oker patina die op het brons is gebracht door middel van de was techniek. Ondanks dat de beelden dezelfde vorm hebben, heeft elk afzonderlijk beeld zijn eigen details. Hiermee benadrukt Rivelino die individualiteit evenals de saamhorigheid, het collectief. De beelden begonnen in 2009 aan hun wereldreis in Mexico City en zijn daarna naar Europa gekomen waar ze al 5 landen aandeden. In maart zouden ze in Parijs getoond worden vanwege het ‘Jaar van Mexico’ in Frankrijk, maar dit werd op het laatste moment afgeblazen.

Nuestros Silencios in Londen eerder dit jaar

Eerder deze maand, op 10 februari, werd namelijk de Francaise Florence Cassez in hoger beroep veroordeeld tot 60 jaar gevangenis straf. Cassez is veroordeeld wegens verschillende ontvoeringen. De Fransen geloven echter dat zij onschuldig is. Officieel is het twistpunt tussen de Franse en de Mexicaanse regering het uitleveringsverdrag dat tussen beide landen geld. Sarkozy heeft de Mexicaanse regering om uitlevering gevraagd, maar dit wordt geweigerd omdat de maximale gevangenis straf in Frankrijk slechts 20 jaar is.

Sarkozy heeft daarom aangekondigd dat hij bij iedere activiteit in het ‘Jaar van Mexico’ aandacht wil vragen voor de zaak van Florence Cassez. Dit veroorzaakte een diplomatieke rel en de Mexicanen besloten niet langer mee te werken aan het Franse  ‘Jaar van Mexico’. En dus werd ook de komst van de 10 beelden van Rivelino afgeblazen.

De organisatie van de reizende beeldententoonstelling deed vervolgens heel geheimzinnig over het vervolg van de reis van deze beelden. Er werd bekend gemaakt dat er op zoek zou worden gegaan naar een nieuwe locatie. Sinds gisteren zijn de beelden gespot in de Rotterdamse haven, waar ze zijn vastgezet op een soort ponton. Het is onduidelijk of de beelden hier nu blijven staan of dat de beelden naar een andere locatie binnen de stad worden gevaren. Of misschien wel verder Nederland in?

De organisatie heeft geen persbericht uitgegeven of het vervolg van de reis, maar wel foto’s van de aankomst in Rotterdam op de site van het project geplaatst. Ook is er een filmpje op you tube opgedoken dat nogal mysterieus is over het vervolg van de reis:

Alles wijst er dus op dat dit indrukwekkende kunstproject onverwacht Nederland aandoet. Ongetwijfeld zal er binnenkort meer media aandacht voor deze actie gegenereerd. Het is alleen nog even afwachten wanneer er een officieel bericht komt van de organisatie. Zodra hier meer over bekend is, zal het hier uiteraard op Vensters worden geplaatst. Dit soort projecten juichen wij immers van harte toe.

Mocht het nou ook in Nederland niet lukken om de beelden tentoon te stellen, dan kan de organisatie altijd nog proberen naar Egypte af te reizen. Er schijnt op het Tharir-plein in Cairo weer wat ruimte te zijn!

View the original article here

Portret van een Leven – Bryan Charnley

Self Portait 1 - Bryan Charnley

Vensters brengt dit weekend een bijzonder tweeluik. In ‘Portretten van een Leven’ twee hedendaagse kunstenaars die een indrukwekkende portrettenserie maakten. Vandaag in het eerste deel aandacht voor Bryan Charnley, een Engelse kunstenaar die leed aan schizofrenie en hier in zijn werk ook veel aandacht aan besteedde.

Charnley werd op zijn 20e gediagnosticeerd met schizofrenie, een ziekte waar hij zijn hele leven mee zou worstelen en die in zijn werk een steeds belangrijkere rol ging spelen. In de jaren 80 maakte hij bijvoorbeeld een uitgebreide serie met de naam ‘ bondaged heads’ waarin hij afbeelde wat er in zijn hoofd afspeelde. Het zijn drukke schilderijen waarin veel te zien is, zoals hij zijn leven ervaarde.

Het meest beroemd werd Charnley echter met een serie zelfportretten die hij op het eind van zijn leven schilderde. In de schilderijen zien we de ontwikkeling van zijn schizofrenie in 17 portretten als hij met zijn medicatie aan het stoeien is. Het is indrukwekkend om te zien hoe zijn gemoedsrust zich vertaalt in het beeld dat hij van zichzelf ziet.

Self portrait 4 (links) and 5 (rechts) - Bryan Charnley

Het eerste portret toont het meest levensechte beeld van Charnley. We zien een man met baard in een blauwe blouse die ons recht aankijkt met een berustende blik. Maar na dit eerste portret krijgt Charnley het moeilijker en zien we dagen dat hij zich niet op het schilderen kan concentreren (portret 4) en portretten waarin zijn gezicht in stukken uit elkaar valt (portret 5). De portretten worden in de loop der tijd steeds kleurrijker en het wordt steeds lastiger om de man die we zien op het eerste doek in de latere werken te herkennen.

Self Portrait 12 - Bryan Charnley (links) & Homage to the Square - Josef Albers (rechts)

De doeken krijgen nu steeds meer een surrealistische inslag en doen denken aan kunstenaars als Salvador Dali. Maar het moet ook wel een surrealitische ervaring zijn om te leven met schizofrenie. Persoonlijk heb ik me verbaasd over de vele verwijzingen die naar andere schilders worden gemaakt in het werk van Charnley. Het moet heel intens zijn geweest om te vechten met de drukte in zijn hoofd en zich te concentreren op het doek. Toch heeft hij de helderheid van geest gehad om te verwijzen naar onder meer Josef Albers en Vincent van Gogh.

Self Portrait 13 - Bryan Charnley (links) - Detail van Korenvelden onder een dreigende lucht met kraaien - Vincent van Gogh (rechts)

Het onvermijdelijke einde van de serie zelfportretten werd bereikt in juli 1991. Met zelfportret 17 nog op de ezel pleegde Bryan Charnley zelfmoord. De 17 zelfportretten die hij in een periode van 4 maanden had gemaakt, waren zijn indrukwekkende erfenis. De doek werden in 1992 tentoongesteld in de National Portrait Gallery in Londen en zijn sindsdien te zien in Oxford. Wilt u alle doeken van deze serie zien, bekijk dan onderstaand filmpje of bezoek de website ter nagedachtenis aan Bryan Charnley.

Morgen op deze plek in het tweede deel van dit tweeluik aandacht voor Marte Roling en haar portrettenserie van Henk Jurriaans.

View the original article here